Şehirdekilerin Tahammülsüzlüğü

   Akşamüstü saat 4’tü… Kadıköy'e gidecek otobüsü bekliyordum durakta. Yolculuğum yaklaşık bir saati alacaktı. Ama malum en büyük derdin trafik olduğu bu şehirde; bir semtten, hemen bir sonraki semte geçiş bile bazen yarım saatini alabiliyor insanın. Nitekim de tahmin ettiğimden yarım saat daha fazla sürdü. Artık sebebi okul servisleri miydi, yoksa işten erken kaçıp eve gitme derdi ile arabalarına atlayanlar mı; bilinmez…

   Daha durakta iken başladı her şey… Durak tıklım tıklımdı. Bu yüzden bende diğer bir çok insan gibi; kaldırımda, durağın hemen arkasındaki boşlukta bekliyordum. Başı kapalı bir bayan, sigarasını yakmak için çabalıyor, ardı ardına çakmağını çakıyordu, ama nafile… Gazı bitmişti büyük olasılıkla ve çevresindeki kimse ateş uzatmıyordu. Sanırsın herkes yeşilaycı... Oysa bayanın hemen yanındaki amcanın sigara içmekten bıyığı sararmış; bir diğer yanındaki sigara içen bayan ise, yan gözle çaresiz bayanı süzüp sonra başını çevirmişti. Birkaç kişi ötemde çabalayan bayana doğru ilerledim ve çantamdan çıkardığım çakmağımı verdim. Teşekkür etti ve ardından sigarasını yakarken, tam o sırada 35-40’ların da bir çift aramızdan geçiyordu. Bayan, “Cık cık! Ne terbiyesizlik, ne görgüsüzlük” dedi. Eşi de, “Bir bayan ulu orta ayakta sigara içer mi” dedi. Tam o sırada ağzında, ucu yanan sigara ile şoka giren kadıncağızı savunmak için “Size ne be” diye sesimi yükselterek cevap verdim. Anaaaammmm, vermez olaydım. Adam geri döndü, yüzüme doğru eğilip “Sus! S.kerim seni” dedi. Yırtık bir yapım olmasına rağmen o an donakaldım. Çevremdeki insanlarda bunu duymuştu ve kimse hiç bir şey yapmıyor, söylemiyordu. Herkes yola bakıyordu. O an bir uzay boşluğunda hissettim kendimi. Kadıncağızla birbirimize bakakaldık bir süre. “Lütfen kusura bakma” dedi, “önemli değil” diyebildim sadece....

Bineceğim otobüs geldi. En son ben bindim, akbilimi bastım, oturacak bir yer bulmak için döndüm ve bir adım attım. Ancak adım atmamla beraber şoför “Ebeni s.keyim senin. Böyle mi yapılır” dedi. Akbili mi yanlış bastım, n'oluyor diye döndüm baktım. Motosikleti ile karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir adama diyormuş. Beklesen n’olur! Gidiş geliş iki şeridin arasında kalmış adamcağız. Şoför ana bacı sövdü, sonra hareket ettirdi otobüsü.

   Çok şeritli yola çıktığımızda ise durum daha vahimdi. Sanırsın herkesin bir acelesi var. Kırmızı ışık söndüğü saniyede başlıyor kornalar çalmaya… Derken bir ışıklarda beyaz sedan bir araç, sapaktan çıkan bir araca yol verdi. Ancak arkasındaki aracın sahibi, kornaya var gücüyle basınca gaza yüklendi ve yol vermeye çalışan araçla burun buruna geldi. Herkes arabasından indi ve atışmaya başladı. Yahu on saniye için ne gerek vardı kaş göz dağıtmaya… Olay olurken bizde tam yanlarındaydık. Şoför aracı durdurdu. Kavgayı izliyor. Velhasıl yolculardan bir iki kişi tepki gösterince harekete geçtik. Hemen yanımda oturan teyze, şoför için “Az önce, iki dakika geç kalacak diye gariban motorluya tonlarca küfretti; şimdi yarım saat seyreyledi” dedi. Güldüm. “Gülme evladım. Ağla şu halimize, eskiden böyle değildi. Saygı vardı” dedi.

   İneceğim durağa yaklaşıyorduk. Düğmeye bastım ama kaptan duracak gibi değil, son hız gidiyor. Elli metre kadar kala öyle bir frene bastı ki, ön camdan fırlayacağım sandım. Oturanlar bile sıkı sıkı bir yerlere tutunmaya çalışıyordu.

   Neyse ki inmiştim otobüsten. Bir buçuk saatlik şehir içi yolculuğumda, teyzenin de dediği gibi; ağlanacak halimize, şehre güldüm. Şimdi ise bir sorumlu arıyorum tüm bu olanlara. İnsanlar beyni olan, vicdan, saygı, sevgi gibi değer ve duygulara sahip canlılar değil mi? Herkes masum… Yazarken fark ettim ki günün tek bir suçlusu var: Çakmak...